Geschiedenis van de chocolade
| Chocolade kwam pas in beeld toen de oude Azteken en Maya culturen de waarde van de cacaoplant ontdekten. Naar verluidt is de oorsprong daarvan te vinden in de stroomgebieden van de Amazone en de Orinoco. In 600 na Christus migreerden de Maya’s naar de noordelijke streken van Zuid-Amerika, zij waren de eersten die de cacaoboon gingen kweken voor zijn vruchten. Zij beschouwden het als een waardevol betaalmiddel. De oudst bekende cacaoplantages liggen in Yucatan te Mexico, vermoed wordt dat de Maya’s al eeuwen daarvoor bekend waren met cacao. De ontdekkingsreiziger F. Cortez bereikte in 1520 de oostkust van Mexico. Als eregast van Montezuma, keizer der Azteken en een onverbetelijke chocoladefanaat, kreeg hij xocotlatl aangeboden : een kleine portie geurige chocoladedrank met vanille, peper en andere kruiden. Pas in het begin van de zestiende eeuw leerde Europa de cacao kennen. De Spaanse ontdekkingsreizigers, die terugkeerden uit Midden-Amerika, namen de drank over. Zij voegden er suiker aan toe. Deze chocolade werd aan het Spaanse hof gedronken. De drank verspreidde zich over Europa en in 1615 werd de cacaodrank geïntroduceerd bij officiële audiënties aan het Franse hof. In het midden van de zeventiende eeuw kwamen in Nederland speciale koffie- en chocoladehuizen. Cacaobonen waren nog steeds erg kostbaar. Pas rond 1900 was de prijs van cacao zover gedaald dat chocolade een volksdrank werd. In het begin werd de naam chocolade alleen voor de cacaodrank gebruikt. Amsterdam geldt nog steeds als belangrijkste wereldhaven voor cacao. |
